16 ธันวาคม วันหวยออก

ไม่ใช่ ๆ วันเกิดตัวเราเองต่างหาก อุอุอุ

วันเกิดปีนี้แตกต่างจากทุก ๆ ปีจิง ๆ แตกต่างมากกกกกกกกกกก

ไม่ได้ออกไปกินข้าวนอกบ้าน ไม่มีปาร์ตี้ ไม่ได้ใส่บาตร ไม่มีพ่อ ไม่มีตุ๋ม ไม่มีน้องเตย ไม่มีเพื่อน

มีแต่ แม่ ตาอ้วนและมาริอุส

อ๋อ ที่ขาดไม่ได้ 1 สมาชิกใหม่ ที่ดิ้นดุกดิก ๆ อยู่ในท้องร่วมฉลองวันเกิดกับเราด้วย

เตเต้

แต่ก็ไม่ได้เศร้าใจมากมาย แค่รู้สึกแตกต่าง

พ่อโทรมาหาตั้งแต่ 6 โมงเช้า (เน้นว่า 6 โมงตรงมากก) โทรมาอวยพรวันเกิด

ตุ้มเองพึ่งได้นอนตอน ตี 5 แต่พอได้ยินเสียงพ่อ อืม ไม่มีคำบรรยายความรู้สึก

แค่ได้ยินเสียง กับคำอวยพร สั้น ๆ น้ำตาก็เอ่อแล้ว

พ่อบอกว่า พ่อนั่งรอเวลาให้เที่ยงตรง (เวลาเมืองไทย)

เพราะอยากอวยพรวันเกิดให้ตุ้มเป็นคนแรก

ในตอน 6 โมงเช้า (เวลาในนอร์เวย์) คับ ๆ คุณได้รับสิทธิ์นั้นเดียวนี้คับ อุอุ

เพราะพ่อคือคนแรกที่อวยพรวันเกิดให้จริง ๆ

แต่ยังคุยกับพ่อไม่ได้ถึง 5 นาที แม่ก็เดินลงมาจากชั้นบน

(ณ ตอนนี้เราย้ายสังขาลลงมานอนข้างล่าง)

(แม่มาถึงนอร์เวย์แล้วโดยปลอดภัยคะ)

ลงมาหอมแก้มและอวยพรวันเกิดเราเหมือนกัน อุอุอุ

ใจตรงกันจริง ๆ นะจ๊ะ พ่อกับแม่เนี้ย เลือกเวลา 6 โมงเช้าเหมือนกันซะด้วย

ก่อนวางสาย พ่อบอกไม่ต้องหลับต่อแล้วน่ะ ตื่นไปใส่บาตรได้แล้ว

เข้าใจเล่นน่ะพ่อ ตื่นไปใส่บาตร ถ้าจะใส่บาตรจิง ๆ คงต้องลงทุนบินไป Oslo

แถม ไม่รู้ว่า ตอนเช้า ๆ พระท่านจะเดินบิณฑบาตรหรือเปล่าก็ไม่รู้

ยกยอดไปทำตอนกลับไทยทีเดียวเลยหล่ะกัน อุอุอุ

เช้าวันนี้เลยเป็นเช้าที่สดใสมากกก เพราะได้รับคำอวยพรอันเป็นมงคลแต่เช้า

ทั้งจากพ่อและแม่

วางสายจากพ่อ เลยไม่นอนต่อ

(จริง ๆ คือ นอนไม่ได้แล้วต่างหาก เพราะปวดหลังมากก)

ตระเกียดตระกายขึ้นบันได ต้องขอใช้คำว่า ตระเกียดตระกายจริง ๆ

ขึ้นไปนอนเล่นคุยกับแม่ต่อที่ชั้นบน  นอนคุยจน ฟ้าสว่าง

(ฟ้าสว่างตอนประมาณเกือบ ๆ 9 โมง)

คุยยาวววววนานนนนน มากกกกก

ส่วนมากเป็นเรื่องความเป็นอยู่ของเราที่นี่ กับวีรกรรมตอนสมัยเราเด็ก ๆ

พ่อกับแม่เนี้ย ความจำในสมองเค้าบรรจุเรื่องราวได้เยอะจริง ๆ เลยเนอะ

ยิ่งถ้าเป็นเรื่องของลูก ๆ แล้วด้วยนิ แม่นนัก

เพราะแม่เล่าเรื่องของเราในตอนเราเด็ก ๆ ให้เราฟังได้อย่างละเอียดมาก

เรื่องราวเกี่ยวกับการคลอด ต๋อม ตุ๋ม และ ตุ้ม

ว่าแต่ละคนแม่เจ็บปวดและมีวิธีการคลอดยังไง

แม่บอกว่า ในบรรดาลูกทั้ง 3 คน ตุ้มเป็นคนเดียวที่แม่ต้องผ่าคลอด

เพราะตอนที่แม่ท้องตุ้ม แม่ต้องยกของหนัก และมักจะใช้ท้องดันสิ่งของต่าง ๆ

ทำให้มีปัญหาเกียวกับกระดูกเชิงกราน

เป็นสาเหตุให้ต้องผ่าตุ้มออกก่อนกำหนด แม่คลอดตุ้มตอน 7 เดือน

สงสัยตุ้มเคยทำให้แม่เจ็บตอนที่แม่ท้องตุ้มแน่ ๆ เลย

พอตุ้มมาท้องบ้าง เลยมีปัญหากระดูกเชิงกรานเหมือนกันเลย

มามีปัญหาโค้งสุดท้ายก่อนคลอดจริง ๆ

จำได้ว่า วันที่ 7 ธันวา ไปเดินซื้อของขวัญคริสมาส ให้ญาติ ๆ อ้วน

ก็เจ็บและถ่วงที่หัวเหน่ามาก ๆ แต่ก็คิดว่าเป็นอาการปกติของคนใกล้คลอด

พยายามที่จะเดินให้ช้า ช้ามาก ๆ ใส่กางเกงสเตย์ที่ช่วงพยุงท้องไปด้วย

แต่ก็ยังช่วยไม่ค่อยได้  ต้องใช้มือตัวเองอุ้มท้องเดินไปด้วย

กลับบ้านมาก็สลบเหมือนเดิม เหนื่อยมาก ๆ

พอตกเย็นอ้วนก็ไปทำงานปุ๊บ ตุ้มก็ผีแม่บ้านเข้าสิงเลย

ทั้ง ๆ ที่ ปากก็บอกกับอ้วนน่ะว่าเพลีย เหนื่อย แต่ก็น่ะ ไม่รู้เป็นไงอยากทำอ่ะ

จัดการเคลียร์บ้าน ทั้งบนและล่าง ซักผ้าไป 3 ตะกร้า

 แล้วก็ยกตะกร้าผ้าขึ้นไปตากชั้น 2 เองด้วย

ทั้ง ๆ ที่ ทุกครั้งเวลาซักเสร็จจะรอให้อ้วนมายกทุกที

 แต่คราวนี้ทำเองหมด ยกตระกร้าผ้าขึ้นไป 3 รอบ เก็บกวาดและเช็กความเรียบร้อย

ห้องที่เตรียมให้แม่อีกครั้ง  เคลียร์บ้านตั้งแต่อ้วนออกบ้านไป 2 ทุ่ม

มองเวลาอีกที จะตี 1 แล้ว เรายังคงเคลียร์บ้านอยู่เลย

ผีแม่บ้านเข้าสิงมาก ๆ  ไม่ไหวแล้วเลยไปอาบน้ำแล้วก็มานั่งเล่นคอมรออ้วน

อ้วนกลับมาตอนตี 3 ก็กดกริ่งเรียกเราตามปกติ

ตุ้มลุกขึ้นยืนจะเดินไปเปิดประตูให้อ้วน

ปรากฏว่า ก้าวขาปุ๊บ ร่วงเป็นนกปีกหักลงไปนั่งกองเลย

ขาไม่มีแรงอ่ะ แล้วก็เจ็บมากกก เจ็บที่บริเวณหง่ามขา ก้าวขาไม่ออก

อ้วนได้ยินเสียงเราร้องก็รีบไขประตูเข้าบ้านมาเอง

(จิง ๆ อ้วนเปิดประตูเองก็ได้ แต่ก็อ้อนให้เราไปเปิดประตูต้อนรับได้ทุกวัน)

ปรากฏว่าคืนนั้น อ้วนพยุงขึ้นไปนอนกัน

และคิดว่าเช้ามาอาการน่าจะดีขึ้น

แต่ ......  พอเช้ามา วันที่ 8 ธันวา มันยิ่งกว่าเมื่อคืนอีกอ่ะ

คือเมื่อคืนอ้วนให้อ้วนพยุง แล้วยังพอก้าวขาเองได้บ้าง

แต่พอวันนี้ ก้าวไม่ได้เลย เจ็บปวดมาก มากที่สุด

โดนอ้วนดุไปเยอะพอสมควร คือ ณ ตอนนั้นยังไม่รู้ว่าสาเหตุที่ทำให้เจ็บ

ขนาดเนี้ยมันเกิดจากอะไร  แต่คิดไว้ก่อนว่า "อาจเพราะ"

ยกของหนัก

สำหรับความเจ็บปวด  จะเล่ายังไงดีน่ะ  รู้แต่ว่า 

ไม่เคยเจ็บปวดอะไรเท่าเนี้ยมาก่อนเท่านั้นเอง

อ้วนเลยพาไปโรงพยาบาล ไปถึง Jordmor ก็จับตุ้มตรวจการบีบตัวของมดลูก

ก็นอนตรวจไป ประมาณ 20 นาที ก็แจ้งว่า ยังไม่คลอดแน่ ๆ

เล่า ๆ อาการให้ Jordmor ว่าตุ้มรู้สึกว่า กระดูกตรงหง่ามขา

มีเสียงดัง กรึก ๆ แล้วเราก็เจ็บมาก Jordmor จับ ๆ กด ๆ ที่บริเวณหัวเหน่า

จากที่เจ็บอยู่แล้ว กดเข้าไปอีก "เจ็บมากกกกกกก" เลยคับท่าน

ตุ้มร้องลั่นเลย  ไม่อายเลยคับ  ตรูเจ็บมากก

Jordmor แล้วบอกว่า เด็กเอาหัวลงล็อคแล้ว ใกล้คลอดแล้ว ๆ

แล้วไงอ่ะ ใกล้แล้วไง ตอนเนี้ยจะตายแล้วอ่ะ ทำไงต่ออ่ะ

 Jordmor บอก ต้องรออย่างเดียว แต่ดูแล้วไม่น่าจะใช้กระดูกเชิงกรานแตกแน่ ๆ

แล้วก็ดูประวัติการอุนตร้าซาว์น หัวเด็กของก็ไม่ใหญ่เกินไป

แต่ปัญหาคงเกิดจาก กระดูกเชิงกรานเรากำลังขยาย

การขยายตัวของกระดูกเชิงกราน "อาจทำ" ให้เราเจ็บปวดบ้าง

เจ็บปวดบ้าง หุหุหุ ไม่บ้างแล้วหล่ะ มันเจ็บมากเลยต่างหาก

เราถามว่าแล้วเค้าจะสามารถช่วยเราได้ไง เราเจ็บมากเลย

Jordmor บอกว่า เราสามารถกินยา "พารา" ได้น่ะ

เดินไม่ได้ = กินยาพารา

ม่านจะหายไหมหว่า?

แล้ว Jordmor ก็ให้ตุ้มปรึกษาหมอประจำตัวตุ้มว่าควรทำยังไงต่อไป

(มีนัดกับหมออีกที วันที่ 10/12)

เพราะตอนนั้นรู้ว่าตัวเอง งี่เง่าสุด ๆ บอก Jordmor แต่ว่า

ฉ่านอยากจะผ่าออกแล้วอ่ะ  ฉันเจ็บมาก ทนไม่ไหวแล้ว

Jordmor เค้าก็แจ้งว่า เค้าไม่สามารถ ตัดสินเรื่องการผ่าคลอดให้เราได้

ต้องให้แพทย์ที่ดูแลเราเป็นผู้ตัดสินใจให้เท่านั้น

อืม สรุป หลังจากที่ why ๆๆๆ ไปหลาย why กับ Jordmor มาก 

ก็กระดืบ ๆ กลับไปนอนพะงาบ ๆ ที่บ้านต่อไป

มานั่ง ๆ นึกตอนเนี้ย งี่เง่าจังเรา ทำตัวเหมือนเด็ก ๆ เลย

พอไม่ได้อะไรที่ต้องการก็ถามอยู่นั้นแหละว่าทำไม ๆๆๆๆ

กลับมาถึงบ้าน ด้วยน้ำตาที่นองหน้าแล้ว

อ้วนเอาที่นอนลงมาให้เรานอนข้างล่าง แล้วก็ลงมานอนข้างล่างกับเรา

กว่าจะผ่านวัน ๆ นึงไปได้ มันเป็นช่วงเวลาที่ทรมาณที่สุดเลย

(อ๋อ อ้วนลางานทั้งอาทิตย์เลยอยู่คอยช่วยเรา)

ตุ้มได้แต่นอนตระแคงตัวทั้งวัน  ขยับตัวไม่ได้ เพราะทุกครั้งที่ขยับ

กระดูกที่หว่างขาก็จะดัง กรึก ๆ ซึ่งนั้นจะทำให้เราเจ็บปวดมากกก

เวลานอนแล้วร่างกายขยับตัวเองโดยที่ตัวเราไม่รู้สึกตัว

ก็ "เจ็บมาก" จะลุกเข้าห้องน้ำที ได้แต่ตระโกนเรียกอ้วนมาช่วย

นอนจนมีปัญหาเพิ่มขึ้น คือ "ปวดหลังและสะโพกมาก"

เพราะน้ำหนักคงกดทับเป็นเวลานาน

**** เดี๋ยวมาอัพต่อน่ะ เริ่มปวดหลังอีกแย้ว ****