หวัดดีปีใหม่กันย้อนหลัง (มาก ๆ) เลยน่ะค้า

เอาเตเต้มาลงให้ดูกันค่ะ

หลังจากที่รอคอยกัน (มานาน) ก็ได้เห็นโฉมหน้า ตาตี๊อินเตอร์ สักที

เตเต้ คลอดเมื่อวันที่ 1 / 01 / 2008 คะ

น้ำหนักแรกคลอดก็

3,634 กรัม คับผม

จำได้ว่า วันที่ 31 ธันวา ตอนกลางวัน ยังไม่มีอาการอะไรเลย

มีคนโทรมาสั่งออเดอร์ ขนมจีบ 200 ลูก เลยออกไปร้านเวียดนามเพื่อซื้อเครื่องปรุง

แล้วก็กลับมาบ้านทำ ไก่งวง ฉลองวันปีใหม่กับอ้วนและแม่

พอ 1 ทุ่มก็ออกไปปาร์ตี้คนไทย เพื่อฉลองปีใหม่กัน

กว่าจะกลับมาบ้านก็ ตี 1 แย้ว

ตอนที่นั่งดูพลุ เริ่มมีอาการปวดท้องบางแล้ว แต่นาน ๆ ปวดที

แอบคิดในใจ "เหมือน" จะคลอดเลยเนอะ แต่ในใจคิดถ้าจะคลอดตอนนี้ก็คลอดเลย

เพราะเลยปี 2007 แล้ว (แอบกลัวตอนแรกเตเต้จะคลอด 31 ธันวา)

กลับมาถึงบ้าน ตี 1 ตุ้มเริ่มกลัวว่าพรุ่งนี้จะคลอดแล้วตัวเองดันรับออเดอร์ลูกค้ามาแล้ว

เลยนั่งทำขนมจีบส่งลูกค้าเลยดีกว่า  คลอดไม่คลอดค่อยว่ากันอีกที

แต่รับออเดอร์มาแล้วไม่อยากเสียลูกค้าไป (จิง ๆ คือ "งก")

พอมาตี 3 เริ่มเจ็บท้องทุก 15 นาทีแย้ว

แต่ภาระขนมจีบยังไม่เสร็จ  ใจก็คิดว่าเจ็บท้องหลอกอีกหล่ะ

กว่าจะทำขนมจีบเสร็จก็ตี 4 กว่า ๆ แล้ว ตอนนั้นเริ่มเจ็บท้องมากกกแล้ว

แต่ยังไม่ชัวร์ว่า เจ็บหลอก หรือ เจ็บจริง

5.00   ท่าจะเจ็บจริง ๆ แหะ "พึ่งเข้าใจ" คำว่า เจ็บทุก ๆ 5 ที แม้ร่างกายคนเราเนี้ย

เหมือนนาฬิกาจริง ๆ น่ะ มันเจ็บทุก ๆ 5 นาทีจิง ๆ

แต่ยังไม่อยากไปโรงพยาบาล เลยนอนร้องครวญครางอยู่ที่บ้านก่อน

8.30 น. ไม่ไหวแล้วให้อ้วนขับรถไปโรงพยาบาล อ๋อ มีแอบให้อ้วนแวะซื้อไส้กรอกให้กินด้วย

กลัวไม่มีแรงเบ่ง อิอิ

9.00 น.  Jordmor บอกว่าปากมดลูกเปิดแล้ว 2 เซ็น แล้วเราไม่สามารถคลอดห้องที่เรา

ไปดูไว้ตอนแรกได้ เพราะเด็กเกินกำหนดมามากเกินไป

ตั้งแต่ 9.00 น. ไป ก็นอนปวด ๆๆ จนต้องไปนอนอยู่ในอ่างน้ำอุ่นเพื่อให้ช่วยบรรเทา

แต่ก็ช่วยไม่ได้มากเลย

11.45 น. ปากมดลูกเปิด 8 เซ็นแล้ว ตอนเนี้ยเริ่มรู้ตัวหล่ะ ว่าตัวเอง "งี่เง่า" มาก

เพราะโวยวายน่าดู 

Jordmor เข้ามาให้ Laughing gas เพื่อบรรเทาความปวด ดมไปดมมา "เมา"

ตอนเนี้ยแหละ ที่พอมดลูกบีบตัวที ตุ้มเบ่งเลย ทั้ง ๆ ที่ ยังไม่ควรเบ่ง

แต่ตอนนั้นไม่คิดอะไรแล้ว รู้อย่างเดียว ว่า ฉ่านไม่ไหวแล้ว

Jordmor เห็นตุ้มเบ่งอย่างเดียวเลย ให้หยุดก็ไม่หยุดน่ะ

เค้าบอกว่า อย่าพึ่งเบ่ง เก็บแรงไว้ก่อน รอให้ปากมดลูกเปิด 10 เซ็นก่อน

แต่อารมณ์นั้น ไม่ฟังแล้ว

 Jordmor เลยมาให้ยาเร่ง ช่วยอีกแรง ก็ในเมื่อไม่ฟัง ก็เลยต้องช่วยให้เด็กรีบออกมา

 เพราะตุ้มเบ่ง จนตุ้มจะหมดแรงแล้ว

13.30 น. ปากมดลูกเปิด 10 เซ็นแล้วคับ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็ว ๆๆๆ ตอนนั้นรู้สึกตัวอย่างเดียว

"ต้องเบ่ง" อ้วนบอกอย่าพึ่ง เบ่ง ดูจังหวะด้วย แต่บอกแล้ว ตอนนั้น งี่เง่า มาก

เบ่ง ๆๆๆ เบ่ง อย่างเดียวเลย เบ่งจน Jordmor เห็น แผลคงฉีกแน่

เลยช่วยตัด ตัด จิง ๆ ไม่กรีด เอิ๊กก เพราะใช้กรรไกร

อ้วนเล่าให้ฟังว่า ตุ้มเอาแต่ดม Gas ไม่พูด ไม่จา ดมแล้วก็เบ่ง ๆ

14.30 น. นู๋น้อยเตเต้ ออกมาชมโลกคับ

ความเจ็บปวดหายหมดจริง ๆ อะไร ที่เคยกลัวหายหมดจิง ๆ

กลัวการกรีด ก็ได้กรีด กลัวการเย็บ ก็ได้เย็บ

ในห้องคลอด มีแม่ กับ อ้วนเข้าไป ช่วยทำคลอด

เอิ๊ก ๆๆ ต้องบอกอย่างเนี้ยจิง ๆ

เพราะ Jordmor จะเข้ามาตอนที่เราใกล้คลอดแล้ว กับตอนที่เรามีปัญหาเท่านั้น

หลังคลอด มาดูที่แขนอ้วน มีแต่รอยเล็บเราทั้งแขนเลย เอิ๊กกก

เลือดออกซิบๆ  เอิ๊กก น่ะ แบ่ง ๆ กันเจ็บหน่อย

พอผ่านมาแล้ว มานึก ๆ ดู เราถือว่า คลอดง่ายแล้วน่ะ ใช้เวลาไม่นาน (หรือเปล่า)

แอบคิดว่า ถ้าฉันไม่เมา ไม่เบ่ง ตั้งแต่มดลูกเปิด 8 เซ็น

Jordmor จะมาฉีดยาเร่งให้หรือเปล่า เพราะที่นี่จะไม่ฉีดยาให้ "หาก" ไม่จำเป็นจิง ๆ

ทุกอย่างต้องธรรมชาติที่สุด

แอบขำแม่ แม่ตุ้มสายตาไม่ดี

เวลาตุ้มคลอด แม่ก็อยากเห็นหลานตอนออกมา "ชัด ๆ"

อ้วนเล่าให้ฟังว่า ตอนหัวเตเต้ เริ่มโผล่ แม่เข้ามาชะโงก (เขียนอย่างเนี้ยอ่ะเปล่า)

หน้าดูใกล้มากกก พอตอนนี้มาคิดภาพตาม แล้วแอบอมยิ้มเล็ก ๆ ไม่ได้ อิอิ

หลังคลอด ตุ้มอยู่โรงพยาบาลนานเลย เพราะน้ำนมตุ้มไม่ค่อยมี

แล้วยังเลี้ยงลูกไม่ค่อยเป็น อ้วนเลยคิดว่าดีกว่าหากมีคนคอยดูแล

เลยนอนอยู่ที่โรงพยาบาล 5 วัน

พึ่งได้ออกมาก็วันที่ 6 เนี้ยแหละ

อาจไม่ได้อัพไดอีกนาน

ขอบคุณทุกคนน่ะคะที่เข้ามาเยี่ยมเยี่ยนกัน

ไว้มีเวลาจะเอารูปเตเต้ มาอัพเดทให้ดูกันน่ะคะ

ปล. รี ฉ่านได้รับพัสดุของแกแล้วน่ะ Thank u น่ะจ๊ะ อ้วนขำฉ่านใหญ่เลยตอนฉ่านได้พัสดุแล้วรีบเอากล้องมาถ่ายรูปเก็บไว้ อิอิ  ก็น่ะอยากเก็บไว้ให้เตเต้นี่หว่า อิอิ